Te ostatnie odpowiadają za rozregulowanie lęku i zakłócenie procesu testowania rzeczywistości, co prowadzi do głębokich regresji.

Dlatego zidentyfikowanie i restrukturyzacja regresyjnych mechanizmów obronnych jest kwestią zasadniczą.

Pojęcie regresji odnosi się do regresji z procesów świadomych do nieświadomych, czasowej regresji z bardziej do mniej dojrzałych sposobów funkcjonowania oraz formalnej regresji do takich środków wyrazu, które są mniej złożone, mniej ustrukturalizowane i mniej zróżnicowane.

Regresyjne mechanizmy obronne są przykładem regresji formalnej. Zamiast doświadczać swoich uczuć wewnętrznie, pacjenci mogą używać regresyjnych mechanizmów obronnych, aby się ich pozbyć poprzez rozegranie w działaniu, wyładowanie werbalne, rozszczepienie i projekcję. Pacjenci ci „przemieszczają” części siebie na innych, po czym tracą zdolność odróżniania rzeczywistości od fantazji (np. projekcja).

Pacjentów można podzielić na grupy, z których każda ma specyficzne mechanizmy obronne wymagające restrukturyzacji:

– pacjenci z kruchym ego (rozszczepienie i projekcja)

– pacjenci z depresją (płaczliwość, zwracanie wściekłości przeciw Ja, charakterologiczne mechanizmy obronne)

– pacjenci z somatyzacją (identyfikacja z obiektem gniewu)

– pacjenci impulsywni (przeklinanie, wyładowywanie, projekcja i rozegranie w działaniu).