„Trauma to rana, która się nie zagoiła.” Nie zawsze przybiera formę konkretnego wspomnienia. Często staje się strukturą psychiczną, która organizuje wewnętrzne życie pacjenta – jego sposób przeżywania siebie, relacji, bliskości i emocji.

• To doświadczenie zerwania kontaktu z uczuciami.
• To konflikt pomiędzy potrzebą opowiedzenia swojej historii a przymusem jej ukrycia.
• To brak zaufania – nie tylko do innych, ale przede wszystkim do siebie.

Dzięki temu materiałowi dowiesz się:

• jak trauma emocjonalna wpływa na obraz siebie i relacje pacjenta.
• jak pomóc pacjentowi nazwać to, co dotąd było niewypowiedziane.
• jak działa mechanizm zaprzeczenia i dlaczego często to właśnie on otwiera proces terapeutyczny.
• jak budować przestrzeń zaufania – nie tylko wobec terapeuty, ale i siebie.
• jak przechodzić z pacjentem przez proces wzmacniania ego, odbudowy autonomii i integracji emocjonalnej.

Dlaczego to ważne?

Pacjenci z niezintegrowaną traumą przywiązaniową często ufają wyłącznie tym mechanizmom, które w dzieciństwie chroniły ich przed emocjonalną zagładą.

Jednocześnie są to mechanizmy, które dziś blokują dostęp do relacji i emocjonalnej prawdy. Trauma rodzi się w sytuacji, w której osoby dorosłe,  zamiast wziąć odpowiedzialność, odwracają się od dziecka i jego emocji. Dziecko czuje, że „coś jest nie tak”, ale nie ma możliwości zrozumienia złości, lęku, czy smutku, ponieważ opiekunowie zachowują się tak, jakby wszystko było w porządku.

W terapii – kiedy rośnie zaufanie pacjenta do siebie i terapeuty – pojawia się wola, by tę prawdę wyrazić. To pragnienie ujawnia się spontanicznie jako wyraz zdrowiejącego kontaktu ze sobą.

„Pacjent doświadcza wewnętrznego konfliktu pomiędzy chęcią zaprzeczenia strasznym wydarzeniom z dzieciństwa a pragnieniem ich ujawnienia.”

„Jeśli pacjent zaprzecza wewnętrznej rzeczywistości – nie będzie w stanie zaufać sobie.”

~Tobias Nordvist