Zdolność adaptacyjna ego mówi o tym, jak osoba w danym momencie radzi sobie z naciskami, które na nią działają.

Ego jest strukturą umysłu, która w rozumieniu terapeutycznym ma zupełnie inne znaczenie niż w języku potocznym. W pracy w gabinecie nie sposób nie koncentrować się na jego zdolności adaptacyjnej, czyli na tym, jak ego radzi sobie z naciskami płynącymi z uczuć, impulsów, lęku, obron, superego oraz z wymagań rzeczywistości zewnętrznej. To właśnie od tej zdolności zależy, czy pacjent jest w stanie utrzymać kontakt z doświadczeniem i czy proces terapeutyczny może się pogłębiać.

W trakcie szkolenia przyglądamy się ego jako dynamicznemu zbiorowi funkcji psychicznych. Jego zdolność adaptacyjna pozwala śledzić procesy zachodzące w psychice pacjenta w odpowiedzi na konkretne bodźce pojawiające się w relacji terapeutycznej. Prowadząca szkolenie, Gorgonia Wróbel-Sucharska, pokazuje, w jaki sposób obserwacja reakcji pacjenta w obrębie trójkąta konfliktu i trójkąta osób umożliwia ocenę aktualnej wydolności ego. Szczególny nacisk położony jest na obserwację zmian zachodzących z chwili na chwilę w trakcie sesji oraz na to, jak działania terapeuty wpływają na wewnętrzny stan pacjenta. Szkolenie pokazuje również, w jaki sposób terapeuta może na bieżąco weryfikować skutki swoich interwencji, obserwując, czy ego pacjenta jest w stanie utrzymać kontakt z doświadczeniem bez zalewania lękiem lub nadmiernego uruchamiania obron.

To, czy możliwe jest pójście dalej w pracy terapeutycznej, zależy od tego, jak ego pacjenta radzi sobie z naciskiem w tej konkretnej chwili.

Szczegółowo omówiona zostaje zależność między niską zdolnością adaptacyjną ego a wysoką patologią superego, która często prowadzi do autodestrukcji i utraty elastyczności psychicznej. Istotnym elementem szkolenia jest rozróżnienie między pasywnym ego obserwującym a ego uważnym, które aktywnie kieruje się ku procesom wewnętrznym. Omawiany jest również proces restrukturyzacji zdolności adaptacyjnej ego, mający na celu pomoc pacjentowi w zdrowej regulacji lęku i stopniowym odzyskiwaniu kontaktu ze sobą. Celem końcowym jest wykształcenie u pacjenta zdolności do świadomego zarządzania swoim światem wewnętrznym i adekwatnego reagowania na bodźce.

Dzięki temu materiałowi

• lepiej zrozumiesz, czym jest zdolność adaptacyjna ego i czym różni się od statycznych opisów funkcjonowania,

• nauczysz się rozpoznawać reakcje pacjenta w obrębie trójkąta konfliktu i trójkąta osób,

• zyskasz większą precyzję w ocenie momentu, w którym możliwe są kolejne kroki terapeutyczne,

• trafniej dopasujesz interwencje do aktualnej wydolności ego pacjenta,

• rozwiniesz umiejętność obserwowania dynamicznych zmian zachodzących w procesie terapeutycznym.

Materiał odpowiada również na pytania:

• jak pomagać pacjentowi w osiągnięciu adekwatnego poziomu lęku, który mobilizuje, ale nie dezorganizuje funkcjonowania,

• jak wspierać rozwój ego uważnego i aktywnej ciekawości własnych procesów wewnętrznych, kluczowych dla powodzenia terapii,

• jak przeprowadzać proces uczenia pacjenta różnicowania między fizjologicznymi objawami uczuć a objawami lęku,

• jak rozpoznawać sytuacje, w których pacjenci z niską zdolnością adaptacyjną maskują trudności pozornie sprawnym funkcjonowaniem lub dążą do zadowalania terapeuty kosztem autentycznego wglądu.