Na bazie poprzednich lat doświadczeń grupy seminaryjno-superwizyjnej i grupy superwizyjnej chcemy zaproponować Wam, w naszym odczuciu, niezmiernie cenną formę wsparcia rozwoju zawodowego psychoterapeutów ISTDP.

W naszej pracy często troszczymy się o innych, a klasyczna superwizja koncentruje się głównie na rozumieniu pacjenta i technikach pracy z nim. Podejście Monici Urru w pracy superwizyjnej koncentruje się na analizie konkretnego przypadku klinicznego w powiązaniu z osobą terapeuty, po to, by zidentyfikować i wyeliminować wszelkie czynniki mogące obniżyć jakość procesu leczniczego lub zagrozić bezpieczeństwu pacjenta. Takie podejście, łączące nadzór merytoryczny z pogłębioną refleksją kliniczną, pozwala terapeucie precyzyjniej dotykać problemów pacjenta i skuteczniej prowadzić proces terapeutyczny.

Każde spotkanie superwizyjne dotyczy konkretnego procesu terapeutycznego, co czyni superwizję elementem diagnostyczno-terapeutycznym bezpośrednio powiązanym z opieką nad pacjentem.

Superwizja jest warunkiem niezbędnym do bezpiecznego prowadzenia psychoterapii. Beneficjentem tego procesu jest w pierwszej kolejności pacjent: uzyskuje skorygowany plan leczenia, trafniejszą diagnozę i bezpieczniejszą relację terapeutyczną. Superwizja służy profilaktyce oraz poprawie jego zdrowia i stanowi integralną część zabezpieczenia jakości świadczeń zdrowotnych. Terapeuta uczestniczący w superwizji poddaje swoje działanie merytorycznej weryfikacji — jako konsultacji klinicznej — po to, by proces leczniczy był prowadzony zgodnie z najwyższymi standardami.